شگفتا وقتی که بود نمی‌دیدم، وقتی می‌خواند نمی‌شنیدم .. وقتی دیدم که نبود .. وقتی شنیدم که نخواند .. چه غم‌انگیز است که وقتی چشمه‌ای سرد و زلال در برابرت می‌جوشد و می‌خواند و می‌نالد .. تشنه آتش باشی و نه آب .. و چشمه که خشکید‌، چشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودی بخار شد و به هوا رفت و آتش کویر را تافت و در خود گداخت و از زمین آتش رویید و از آسمان آتش بارید .. تو تشنه آب گردی و نه تشنه آتش.
و بعد عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود از غم نبودن تو می‌گداخت ...